فرهنگ مصرف آرایش در اروپا

درباره فرهنگ مصرف لوازم آرایش در سایر کشورها به ویژه کشورهای اروپایی که ازنظر بسیاری از زنان مرکز آزادی و اهمیت به زیبایی است و افراد توجه زیادی به ظاهر خودشان دارند و به اصطلاح از نظر ایشان افرادی شیک و باکلاسند، با گشت و گذاری در برنامه روزانه و سبک زندگی‌شان به سرعت متوجه خواهید شد که به جز افراد خاص که منتسب به گروه‌های خاص هستند و افرادی که به عنوان فروشنده نیاز به زیبایی جسم‌شان برای تبلیغات دارند؛ کمتر دختر نوجوان و جوان را می‌توان یافت که از یک حجم زیاد آرایش استفاده کند چرا که معتقدند، پوست و صورتشان شادابی و طراوت جوانی را داراست و آرایش کردن سبب پنهان شدن آن می‌شود.

مسأله‌ای که امروزه در خیابان‌های ما به وفور به چشم می‌خورد. نکته جالب‌تر این که در ایران حتی برای خارج شدن از منزل نیز زمان بسیاری برای آرایش نمودن صرف می‌شود در حالی‌که در کشورهای فوق عموما آرایش در مهمانی‌ها و مجالس  و نه با چنین حجمی صورت می‌گیرد.

 به نظر می‌رسد دلایلی که در مطالب قبلی درباره علت گرایش به آرایش از قبیل عدم اعتماد به نفس، بالارفتن سن ازدواج، شباهت به گروه همسالان، جلب توجه جنس مخالف به علل مختلف و نبود سرگرمی و تفریحات برای دختران، در میان زنان و پایین آمدن سن استفاده از این وسایل و شروع زود هنگام آن مطرح کردیم؛ تنها دلیل شیوع این پدیده در چند سال اخیر در قالب آرایش‌های خیابانی نیست؛ بلکه به نظر بسیاری از کارشناسان ما در این زمینه دست به گریبان یک فقر فرهنگی هستیم.

در جامعه ما چه کسانی بیشتر آرایش آذین رو می‌کنند؟

به دنبال قضاوت یا مطرح کردن یک نظر قطعی نیستیم ولی یک نگاه ساده به وضعیت افرادی که این روزها به سمت این آرایش‌ها و پیرایش‌ها  گرایش پیدا کردند، نشان می‌دهد که عموما از سطح اجتماعی و موقعیت‌های شغلی، سطح تحصیلات و یا اصالت خانودگی و اخلاقی و نهایتا منش‌های اجتماعی پایین‌تری نسبت به سایرین برخوردار هستند. به شکلی که تحت تأثیر یکی از این نقص‌ها به این رفتارها گرایش پیدا می‌کنند. البته هرچند عمومیت ندارد ولی به شدت شایع است.

همان‌طور که در میان افراد تحصیل کرده با اصالت اخلاقی وصاحب موقعیت چرخی بزنید می‌توانید به این حقیقت برسید که گرایش به این آرایش‌ها و ظاهرهای نامتعارف کمتر در آنها به چشم می‌خورد.

آرایش در دانشگاهها

بحث آرایش کردن نه تنها در زنگی عادی دختران راه پیدا کرده بلکه به صورت یک روال عادی و نرم معمول در دانشگاه‌ها تبدیل شده است به شکلی که اگر باز هم در مقام قیاس یک مرکز علمی و دانشگاهی خارجی با داخل کشورمان برآییم حتی با در نظر گرفتن تفاوت عمیق میان آموزه‌های دینی و فرهنگی ما با آنها در عین حال شما در یک محیط علمی با دانشجویانی تقریبا با ظاهر ساده مواجهید که مشغول به تحصیل‌اند به ویژه در دانشگاه‌های صاحب نام اروپایی و آمریکا شما بازتاب این رفتار را می‌توانید در قوانین آن دانشگاه‌ها بدانید.

 یک پژوهش ساده در ضوابط و قوانینی بیش از ۱۵۰ دانشگاه جهان نشان می‌دهد که در ضوابط پوشش این دانشگاه‌ها، دانشجویان از هر گونه آرایش منع شدند که متن این قوانین در سایت‌های اینترنی ایرانی موجود است.

حال یک کلاس درس ایرانی را که نظاره کنید با انواع آرایش‌های غربی ویژه مهمانی و مجالس روبرو می‌شوید.

قطعا پرداختن به امور دیگر در این فضاها بیشتر از مباحث علمی است و این نتیجه همین مسأله است که با وجود دانشگاه‌های بسیار در کشور و استعدادهای بالقوه با توجه به همه پیشرفت‌ها همچنان با دانشگاه‌های مطرح جهان فاصله داریم.

 تا جایی‌که که دامنه این مباحث به مدارس و به زنگ‌های تفریح وگپ‌‌‌هایی بین دانش‌آموزان پیرامون مدل آرایش و مارک‌های آنها هم کشیده شده است.

قطعا امروزه به بحث ولع آرایش تنها به عنوان یک بیماری و موضوع زیبایی دوستی نگاه نمی‌شود بلکه علت مهم آن را باید در خلاء یا فقر فرهنگی و آموزش و تبلیغات نادرست دانست.

اشتراک گذاری این مطلب

مطالب مرتبط

دیدگاه ها بسته است.